adaptacje2 (1)

Adaptacje pełne klimatu cz.2

Filmy i seriale • Dominik KwaśnikSkomentuj

Sir Ian McKellan in a scene from THE LORD OF THE RINGS: THE FELLOWSHIP OF THE RING, 2001.

Naszej listy ciąg dalszy! Oto cztery kolejne udane ekranizacje, których twórcy zdołali zachować klimat literackiego pierwowzoru.

Czas Apokalipsy, reż. Francis Ford Coppola, 1979

Starzy znajomi z poprzedniej części powracają, by opowiedzieć historię napisaną przez Josepha Conrada. Coppola podchodzi do Jądra ciemności swobodnie. Jest Kurtz (grany przez Marlona Brando), jest wyprawa, by go odnaleźć, ale akcję osadzono nie w kolonialnej Afryce, lecz w Azji podczas wojny w Wietnamie. Film toczy się w innych realiach, ale podejmuje podobne kwestie, co książka. Dowodzi to tylko, jak bardzo ponadczasowy był tekst Conrada.

czas-apokalipsy

Obejrzyj dla: Szarża Walkirii
Sekwencja ataku helikopterów na wietnamską wioskę imponuje rozmachem. A wrażenie potęguje ścieżka dźwiękowa – Rajd Walkirii Wagnera. Muzykę klasyczną puszcza szalony podpułkownik grany przez Roberta Duvalla (to ten od napalmu) – tak oto kultura miesza się z bestialstwem.

Postać: Bill Kilgore / Robert Duvall
Szalony dowódca, który podczas ataku puszcza muzykę Wagnera, po bitwie nakazuje surfować, no i przede wszystkim „uwielbia zapach napalmu o poranku”. Za tę rolę Robert Duvall został nominowany do Oscara.

Kilgore

Milczenie Owiec, reż. Jonathan Demme, 1991

Ta ekranizacja thrillera Thomasa Harrisa stała się klasyką kina, a z literackiej postaci Hannibala Lectera stworzyła ikonę popkultury. Z takiej adaptacji, wartej pięciu najważniejszych Oscarów, dumny byłby każdy pisarz. Film, podobnie jak książka, jest brutalny i utrzymany w poważnej tonacji. Aktorzy – Anthony Hopkins i Jodie Foster – udźwignęli swe role, dzięki czemu opowieść o doktorze-kanibalu ani na moment nie popada w groteskę. Lecter przeraża jeszcze bardziej niż w książce, bo można spojrzeć mu w oczy.

milczenie-owiec

Obejrzyj dla: Anthony Hopkins
W hokejowej masce czy bez niej, stał się Hannibalem. Dosłownie. Ascetycznym sposobem gry Hopkins wykreował prawdziwego potwora. Całkowicie zasłużony Oscar sprawił, że aktor był obsadzany później w podobnie demonicznych rolach w gorszych niestety produkcjach.

Postać: Clarice Starling / Jodie Foster
Choć pozostaje w cieniu Hannibala, to właśnie agentka Starling jest główną bohaterką Milczenia Owiec. Odgrywana przez Jodie Foster młoda kobieta staje do pojedynku z psychopatycznymi mordercami. I w świecie fikcyjnym, i aktorskim, radzi sobie wyśmienicie.

Clarice Starling

Władca Pierścieni, reż. Peter Jackson, 2001, 2002, 2003

J. R. R. Tolkien niechętnie podchodził do potencjalnych ekranizacji swego dzieła życia. Uchodziło ono za niemożliwe do sfilmowania. Kłam tej tezie zadał Peter Jackson, który swoją wersją trylogii „uszlachetnił fantastykę”. Trzy epickie ekranizacje angażują widza od samego początku. Od pierwszej minuty filmu wnikamy w fikcyjny świat, a wszystko dzięki doskonałej scenografii, zdjęciom, charakteryzacji i efektom specjalnym (aż dziwi, że są lepsze niż te użyte w nowych Hobbitach). W najważniejszych kwestiach fabuła wierna jest książkom, fani narzekali jednak na pewne cięcia – brak postaci Toma Bombadila i końcowych rozdziałów, tzw. „Porządków w Shire”. Mimo to, twórcy podeszli do tolkienowskiej mitologii z należytym szacunkiem. Myślę, że sam pisarz byłby zadowolony.

wladca-pierscieni

Obejrzyj dla: Krajobrazy nowej Zelandii
Jedną z najlepszych decyzji Petera Jacksona było… zaufanie naturze. Twórcy nie przesadzili z wykorzystaniem green screenu, powierzając rolę Śródziemia Nowej Zelandii. Cudownie sfotografowane góry, rzeki, lasy stają się najlepszą wizytówką turystyczną tej wyspy.

Postać: Gollum / Andy Serkis
Gdyby ruchy i mimika Andy’ego Serkisa nie były przetwarzane komputerowo, aktor miałby pewnego Oscara. Gollum to najciekawsza postać trylogii, bo niejednoznaczna – kłócą się w nim dwie natury. Serkis oddał to idealnie za pomocą głosu i mimiki. Sceny schizofrenicznych dialogów to popis najwyższego aktorskiego kunsztu.

Gollum

Poradnik pozytywnego myślenia, reż. David O. Russel, 2012

Książka Matthew Quicka zyskała u nas popularność dzięki zaskakująco udanej ekranizacji. Poradnik zbierał nominacje do największych nagród, Jennifer Lawrence uhonorowano Oscarem za główną rolę żeńską. Okazuje się jednak, że między powieścią a filmem są pewne fabularne różnice. Książka ma raczej epizodyczną kompozycję; twórcy filmu wybrali zaś jeden z wątków (konkurs tańca) i uczynili z niego oś fabularną. Był to dobry zabieg, bo całość zachowuje logiczny ciąg, a przy tym nie traci nic z powieściowego uroku.

poradnik-p-m

Obejrzyj dla: Scenariusz
David O. Russel przegrał Oscara z Operacją Argo, a szkoda. Scenariusz jest genialny na dwóch płaszczyznach: tekstowym i fabularnym. Russel nie kopiował książki akapit po akapicie, ale pokazał to, co w powieści najważniejsze, a do tego dał pole do popisu świetnemu kwartetowi aktorskiemu: Jennifer Lawerence, Robertowi De Niro, Bradley’owi Cooperowi i Jacki Weaver.

Postać: Tiffany/Jennifer Lawerence
Młoda aktorka już wcześniej wcielała się w postaci silnych kobiet (Do szpiku kości, Igrzyska śmierci). W Poradniku gra Tiffany – rozchwianą (i to bardzo) emocjonalnie dziewczynę, która wchodzi w dziwną relację z głównym bohaterem. Za przekonująco, uroczo szaloną rolę – zasłużony Oscar.

lawrence_2397638b