Coben to mistrz wielowąt­kowej fabuły i budowania napięcia. Mot­tem jego książek mógłby być slogan reklamowy serialu Z Archiwum X: NIE UFAJ NIKOMU, a drugim hasłem prze­wod­nim zasada według której kon­struował swe filmy Alfred Hitch­cock: NA POCZĄTKU TRZĘSIENIE ZIEMI, A POTEM NAPIĘCIE ROŚNIE.

Zachowaj spo­kój zaczyna się od brutal­nego mor­der­stwa pew­nej kobiety… Tylko jak połączyć to zabój­stwo z rodzicami instalującymi w kom­puterze nastolet­niego syna program szpiegujący, FBI interesującym się tatusiem wspo­mnianego nastolatka i nauczycielem, który poniżył jedną z uczennic?

Har­lan Coben stop­niowo łączy ze sobą pozor­nie nie­mające nic wspól­nego ze sobą wątki w zaskakującym dla czytel­nika finale (zadziwiające roz­wiązanie jest naj­mniej dziwną rzeczą w twór­czo­ści Amerykanina). Jak już wspo­mniałam – fabuła roz­poczyna się od brutal­nego mordu, wkrótce dowiadujemy się, że para zabój­ców planuje kolejne. W tym samym czasie pań­stwo Baye do tego stop­nia mar­twią się o swego syna Adama, który po samobój­czej śmierci kolegi Spen­cera dziw­nie się zachowuje, że instalują w jego kom­puterze program szpiegujący. Poznajemy też rodzinę Guya Novaka – z jego córką przyjaźni się córka Baye’ów, nawet po upo­korzeniu Yasmin Novak przez nauczyciela, gdy dziew­czynka stała się pośmiewiskiem otoczenia… W tej powie­ści nie spo­tykamy mojego ulubionego duetu bohaterów: Wina i Myrona, ale i postaci Hester Crim­stein, Paula Copelanda i Loren Muse nie są obce czytel­nikom Cobena.

Tylko co te wszyst­kie osoby mają wspól­nego ze sobą, co i kogo łączy z klubem Jaguar i dlaczego nawet wobec naj­bliż­szych należy mieć ograniczone zaufanie? Odpowiedzi na te i inne pytania należy szukać u Cobena. I zapew­niam: nie zawiedziecie się!

Tej książki, podob­nie zresztą jak i innych pozycji autor­stwa Cobena, zdecydowanie NIE POLECAM osobom, które nie mają czasu… Lek­tura pochłania i wciąga bez reszty, nie spo­sób jej, ot tak, po prostu odłożyć na później.

Jak dotąd Har­lan Coben jako pisarz nigdy mnie nie zawiódł. Jego pozycje, szczegól­nie te z Myronem Bolitarem, zaskakują mnie i prak­tycz­nie zawsze stwier­dzam, że bohaterowie, pozor­nie „nie mający kom­plet­nie żadnego związku ze sprawą”, zwykle mają i to nie­raz bar­dzo duży… Jesli więc ktoś lubi zagadki kryminalne — polecam serdecznie.