Lin­coln Rhyme ver­sus kradzieże tożsamości.

W Roz­bitym oknie już po raz kolejny spo­tykamy się z parą detek­tywów: sparaliżowanym kryminalistykiem Lin­col­nem Rhymem i jego part­nerką Amelią Sachs. Tym razem, tropiąc mor­dercę, trafią do potęż­nej firmy, znanej jako Strategic Sys­tems Datacorp, zaj­mującej się gromadzeniem i dostawą danych osobowych. Jak duże będzie zaskoczenie policji, gdy ze ścigających staną się ściganymi, a to wszystko za sprawą kradzieży tożsamości.

Jef­fery Deaver, jak sam powiedział, wykorzystał do napisania powie­ści historię, która przy­darzyła się jemu samemu. Kradzież toż­samo­ści. Autor przy­prawił ją kil­koma mor­der­stwami i licz­nymi zwrotami akcji, dzięki czemu powstała dobra, wystar­czająco skom­plikowana, sen­sacyjna fabuła.

Postaci Lin­colna i Amelii pojawiły się po raz pierw­szy w słyn­nym Kolek­cjonerze kości z 1997 roku. Roz­bite okno jest ósmą powie­ścią z nimi w rolach głów­nych. W książce czuć prawo serii. Bohaterowie, znani z poprzed­nich czę­ści, nie są szczegółowo opisywani, pojawia się też wątek ściśle związany z jedną z wcześniej­szych książek. Czytel­nik, który pierw­szy raz spo­tyka się z sar­kastycz­nym kryminalistykiem, może poczuć się przez to nieco zagubiony.

Deaver jest mistrzem w prowadzeniu zagmatwanej fabuły. Lubi mylić czytel­nika, sugerować roz­wiązania, po czym obnażać naszą naiw­ność nie­spodziewanym wyjaśnieniem. Mimo że z każdą prze­czytaną książką poznaje się lepiej styl autora, i tak zawsze potrafi on czymś zaskoczyć. Choć zwroty akcji są cechą charak­terystyczną twór­czo­ści Deavera, w Roz­bitym oknie brakuje praw­dziwie szokującego zakoń­czenia, jakie autor zwykle ser­wuje czytel­nikom. Jeśli ktoś czeka na finałowy „wielki wybuch” (jak na przy­kład w Magu czy kapital­nym Panień­skim grobie), może się zawieść.

Książka kipi akcją, a fabuła poprowadzona jest – jak zwykle zresztą – bar­dzo spraw­nie. Odnosimy wrażenie podobne oglądaniu filmu, a potęgują je świetne dialogi. Utarczki słowne między Lin­col­nem a jego opiekunem Thomem są czasem lep­sze niż tek­sty w Housie. Autor stworzył galerię interesujących postaci – w tym policjanta o pol­skich korzeniach Rona Pulaskiego. Z policyjną ekipą nie spo­sób się nie utoż­samiać, szczegól­nie jeśli nie jest to pierw­sza czytana przez nas książka Deavera.

Ciekawy jest ogólny zamysł – kradzież toż­samo­ści może się nie­którym wydawać abs­trak­cyjna, ale to realne zagrożenie w dzisiej­szym świecie. Na swój spo­sób prze­rażający jest dziesięciostronicowy opis, jakie infor­macje mogą zdobyć o nas firmy takie jak SSD – od tego, co kupujemy, po to, jakie filmy oglądamy. Można więc potrak­tować Roz­bite okno jako pew­nego rodzaju prze­strogę przed nieostroż­nym sur­fowaniem po Sieci.

Jef­fery Deaver nie zwykł schodzić poniżej pew­nego poziomu i tą książką znowu to potwier­dził. Roz­bite okno czyta się dobrze, ciężko się odeń ode­rwać. Autor zapowiedział, że powie­ści o Lin­col­nie i Amelii będzie tworzył dopóty, dopóki będzie miał pomysły na kolejne fabuły. Na tę chwilę nie wydaje się, by ich zabrakło. Tym­czasem wydaw­nic­two Prószyń­ski i S-ka zapowiada wydanie w stycz­niu nowej książki Deavera – Przy­droż­nych krzyży. Szykuje się dobra noworoczna lektura.