Jak długo człowiek może czekać na praw­dziwą miłość?

Wydawałoby się, że w pew­nym momen­cie traci nadzieję na jej odnalezienie i się pod­daje. Jed­nak Floren­tino Ariza na swoją ukochaną był w stanie czekać całe swoje życie. Jerzy Pilch określił Miłość w czasach zarazy mianem romansu wszech czasów. I nie spo­sób się z nim nie zgodzić.

Uczucie Floren­tina i Fer­miny Dazy roz­kwitło w młodym wieku. Pierw­sza gorąca miłość, którą zapałali do siebie, odbiła się na całym życiu męż­czyzny. Jego wyidealizowane, młodzień­cze uczucie do Fer­miny dało mu sens ist­nienia. Oboje prze­chodzą różne rodzaje miło­ści zanim tak naprawdę będą ze sobą. Mał­żeń­stwo z roz­sądku, szalone namięt­no­ści, ulotne pragnienia… To przynosi nam roz­wój wydarzeń. Bohaterów poznajemy w momen­cie śmierci Juvenala Urbino – rywala Floren­tina, męża Fer­miny. Od tej pory Ariza zrobi wszystko, aby odzyskać względy ukochanej. Pod­czas pięć­dziesięciu lat oczekiwania bohater prowadził bujne życie erotyczne.  Zapisywał w zeszycie wszyst­kie swoje „pod­boje miłosne”. Był w tym bar­dzo skrupulatny.

Książka stanowi studium samot­no­ści z wyboru. Ariza miał jeden cel – być z Fer­miną. Czekał na to całe swoje życie. Jed­nak posiadanie przy­god­nych miłostek nie prze­szkadzało mu w ciągłym myśleniu o ukochanej. Wydaje się cał­kowicie oddany tej miło­ści. Cier­pliwie odlicza godziny, dni, miesiące, lata. Rodzi się pytanie: czy to miłość, czy obsesja na punk­cie jed­nej kobiety? Pewne wydarzenia prze­mawiają zarówno za pierw­szym, jak i za drugim stwierdzeniem.

Książkę czyta się dobrze. Styl autora jest nie­zwykły, acz­kol­wiek odbiór utrud­niony jest poprzez skom­plikowaną kom­pozycję powie­ści. Czytel­nik, który wcześniej nie zetknął się z twór­czo­ścią Márqueza, może mieć problemy z dotar­ciem do sedna spraw przed­stawionych w powie­ści. Wątki plączą się, mylą, retrospek­cje pojawiają się w nie­spodziewanych momen­tach. Czasami nie wiemy czy czytamy o wydarzeniach prze­szłych, czy teraźniejszych.

Miłość w czasach zarazy jest odmien­nym i jakże nie­kon­wen­cjonal­nym spoj­rzeniem Márqueza na ludz­kie uczucia, marzenia, namięt­no­ści i obawy związane z prze­mijaniem. Pokazuje, ze na praw­dziwą miłość nigdy nie jest za późno.