Po prostu: thril­ler z naj­wyż­szej półki.

Żona dok­tora Davida Becka została zamor­dowana osiem lat temu, lecz nie­spodziewanie otrzymuje on e-mail, stanowiący dowód, że nie jest mar­twa. Beck zostaje wmieszany w skom­plikowaną intrygę, jest ścigany przez FBI i bez­litosnych mor­der­ców – wszystko po to, by znów spo­tkać żonę. Ale czy ona na pewno żyje? Może to tylko podstęp?

Nie mów nikomu wydano w 2001 roku. Książka osiągnęła ogromny suk­ces i uczyniła z Har­lana Cobena pisar­ską gwiazdę. Jego książki stały się nie­zwykle popularne na całym świecie, a historię dok­tora Becka zekranizowano w 2006 roku (dokonał tego Fran­cuz Guil­liame Canet). Nic dziw­nego – powieść ta to znakomity, wciągający od pierw­szych stron thriller.

Od literatury można oczekiwać wiele. Głębokich prze­słań, moralizowania, nawet kathar­sis, ale można po prostu liczyć na roz­rywkę – nie­zobowiązującą, w której telewizor zostaje zastąpiony przez książkę. Tę funk­cję speł­nia właśnie powieść Cobena. W swoim gatunku jest maj­stersz­tykiem, produk­tem z naj­wyż­szej półki.

Coben świet­nie prze­myślał wszyst­kie wątki: od początku, poprzez roz­winięcie, aż do roz­wiązania. Umiejęt­nie poukładał sceny – tak, by pokazać coś, ale nie odkryć zbyt wiele, zasygnalizować, zmylić… Nar­racja zmienia się płyn­nie z pierw­szoosobowej (gdy mamy do czynienia z głów­nym bohaterem) na trzecioosobową (kiedy autor ser­wuje nam sceny bez udziału dok­tora). To dobry chwyt, bo z jed­nej strony nie jesteśmy skazani tylko na punkt widzenia Becka i widzimy rzeczy, o których on nie ma pojęcia. Wcześniej niż bohater poznajemy na przy­kład zbrod­niarzy, więc gdy pojawią się oni w scenie z jego udziałem, prze­czuwamy, że stanie się coś złego. To potęguje napięcie. Z drugiej zaś strony, w nar­racji pierw­szoosobowej poznajemy wszel­kie myśli i motywacje Becka, co sprawia, że łatwiej nam przej­mować się jego losem. Dzięki temu zabiegowi stylistycz­nemu w naturalny, nienarzucający się spo­sób poznajemy różne fakty z jego prze­szło­ści. Coben, łącząc dwa spo­soby nar­racji, wykonał świetną robotę.

Har­lan Coben

Dużym plusem powie­ści jest już sam pomysł wyj­ściowy. Po kilku latach od śmierci żony mąż dostaje infor­macje, że ona żyje. Ale czy na pewno? Ciało zostało prze­cież ziden­tyfikowane, mor­derca skazany. Z każdą stroną pojawiają się nie­do­powiedzenia, zagadki, wąt­pliwo­ści. Fabuła staje się intrygująca i bar­dzo wciąga.

Kolejną zaletą jest wprowadzenie do książki szeregu ciekawych postaci. Warto zwrócić uwagę na bohaterów drugo– i trzecioplanowych, nie­którzy z nich to jed­nostki naprawdę wyraziste (na przy­kład azjatycki mor­derca czy pacjent Becka, czar­noskóry dealer). Dialogi i szczegółowe opisy nie są tu naj­waż­niej­sze – liczy się wartka akcja, nie pozwalająca nudzić się nawet przez chwilę. Czytel­nik, jeśli już omija akapit, to nie z powodu dwustron­nego opisu wierz­bowego lasu, ale dlatego, że nie może wytrzymać napięcia i chce dowiedzieć się, jak wszystko się skoń­czyło. Nie oglądałem adap­tacji książki, ale mogę powiedzieć, że jej twórcy mieli przed sobą gotowy scenariusz na doskonały film akcji.

Pod­sumowując – po Nie mów nikomu zdecydowanie warto sięgnąć. Jest to idealna powieść, by zrelak­sować się po cięż­kim dniu. Można dać odpocząć naszemu staremu przyjacielowi telewizorowi i zamiast kolej­nego filmu pogrążyć się w lek­turze tego znakomitego thril­lera, świet­nie „wyreżyserowanego” przez Har­lana Cobena.